To jest pierwsza notka na blogu.
To moje siódme lub ósme podejście do pisania bloga. Często likwidowano miejsca w internecie w których go pisałem, czasem sam je kasowałem, najczęściej przestraszony, że poznał mnie ktoś kogo znam w realnym świecie.
 To powinno żyć dłużej.
Biję się z myślami dla kogo piszę tego bloga. Czy dla siebie – czy dla czytelników? I po co to robię? Robię to by zapisać i uporządkować swoje myśli (a potem do nich wrócić) i taka forma najbardziej mi odpowiada. Tekst jest wspaniałym narzędziem ku temu. A przy okazji da to okazję do znalezienia moich przemyśleń zainteresowanym.
Blog ma jednak jedną wadę – nietrwałość.  Gdy przestanę pisać, lub niespodziewanie umrę, zostanę uwięziony, lub ktoś zadecyduje o odcięciu łącz.
Dobrze przechowywany, schowany papierowy karteluszek ma potencjał na przetrwanie tysięcy lat (ewangelie sprzed 2000 lat do dziś mają się świetnie).
Zapis cyfrowy, nawet gdyby został wrzucony do internetu, będzie istniał tak długo, jak długo będzie hostowany. A hostowany będzie tak długo jak będzie opłacany. Lub w przypadku usług darmowych – tak długo aż opłacać się to będzie hostującemu.
Irytuje mnie strasznie pogląd głoszący, że internet jest nieskończony. Przecież każda strona w internecie, każdy bit informacji musi być gdzieś przechowywany fizycznie (może być też generowany „na bieżąco”, ale to inny temat.) Niezależnie od nośnika przechowywania danych, uważam, że jest to wartość w pełni wymierna (aczkolwiek bardzo duża i dlatego się wydaje nieograniczona), którą można zmierzyć i wyliczyć.

Nie ma nadziei dla tego tekstu. Nawet przechowywany na serwerach google (blogger należy do google) które ma chyba najwięcej środków finansowych i w teorii , szacuję że zostanie skasowany przypadkiem, lub w wyniku awarii, rezygnacji z usługi, małej ilości wyświetleń, zamachu, niepoprawnych treści. Tak długo jednak jak będzie to możliwe, będę pisał.

O czym będę pisał?
Długo myślałem nad tym. Będę pisał o tym, o czym mi się podoba, bo to przecież mój blog.
Blog jednak – zawiera w sobie słowo log. Czyli dziennik, zapis. Znaczy całość musi być ze sobą powiązana. O tyle, o ile nie chcę opisywać tu dnia po dniu, o tyle czasem będę wrzucał zapiski, jeśli tylko uznam że się nadają.
Będę tu opisywał sposoby rozwiązywania problemów, by w przyszłości ktoś z podobnym problemem trafił na mój opis rozwiązania i zaoszczędził czas.
Będę tu wyrażał swoje zdanie na temat produktów. I przedstawiał pomysły, chociaż coraz częściej łapię się na tym, że w erze internetu w końcu i tak trafiam na pomysł, który zawsze wydawał mi się mój, a i tak końcem końców ktoś opisał to przede mną, chociaż byłem pewien że narodziło się to w mojej głowie.
Ciężko być oryginalnym w dzisiejszych czasach.

Blog został pomyślany tak, by być możliwie jak najlepszy. Zero ozdobników. Dużo tekstu. Przyjazny dla osob niedowidzących. Zaplanowałem każdy, nawet najdrobniejszy element. Jest prawdziwie minimalistyczny (najlepsze jest to, że zawsze gardziłem nurtem minimalizmu – uważałem wręcz przeciwnie, że więcej równa się lepiej, że powinno się być przygotowanym na wszystko, że przechowywanie w erze chmur i tak jest dobre – nawet gdy idzie o cyfrowy byt) i sam odpowiadam za jego wygląd. Podobnie, również opracowałem jego szablon. Jedyną grafiką jest zdjęcie autora na górze tekstu.

Począwszy od czcionki i typografii, skończywszy na każdej informacji na blogu wszystko na nim jest podporządkowane mojej wizji.
Czcionka, to czcionka o jednakowej długości znaku. Zbyt wiele w życiu miałem problemów przez idiotów dobierających takie czcionki, gdzie 0 wygląda identycznie jak duże O a l jak 1. Na tym blogu będzie inaczej. Chociażby z powodu czcionki.
Zamiast kategorii wpisów używam tagów/etykiet gdzie dowolny tag można przyporządkować.
Zawsze mnie denerwowało uporządkowywanie czegokolwiek na zasadzie folderów „rodzic-dziecko”. Było to ograniczenie. Tagowanie jest lepsze, bo są sytuacje niejednoznaczne.
Na przykład, wpis w którym będę umieszczał zdjęcia słodkich kotów przypisać do kategorii Zdjęcia czy Koty? Tagi rozwiązują ten problem, gdyż wymagają znajomości jedynie ogólnikowych słów-kluczy i jako mapa skojarzeń działają lepiej.
 I dlatego na moim blogu wpisy są tagowane.

Kolorystyka, jak mogłoby się wydawać, jest czarno-biała, monochromatyczna. Nie jest to jednak prawda, kontrast jest mniejszy i chociaż na pierwszy rzut oka wygląda to na tekst czarny na białym, tak nie jest. Od kiedy kupiłem sobie Kindle (a później Yotaphone – telefonu z ekranem ww. typu) – czytnik książek z ekranem typu e-ink, z opcją przeglądarki, zacząłem zwracać uwagę na to, by strony dobrze wyglądały w czerni i bieli. Z racji niemożliwości na tego typu ekranach wyświetlania pełnej palety kolorów, to oczywiste że będą wyglądać inaczej, chociaż na pierwszy rzut oka – tak samo. Występuje ponadto na blogu drobny akcent kolorystyczny wyłamujący się z tego.
Tekst można zaznaczyć. Kolor zaznaczenia, jeśli twoja przeglądarka obsługuje CSS3, a najprawdopodobniej tak będzie miłą odskocznią od surowych barw. Śmiało, wypróbuj. Zaznacz cokolwiek.

Nie umieszczam nigdzie archiwum wpisów, ani wyszukiwarki. Pewnie mało kto będzie miał potrzebę czytać wszystkie wpisy. Ludzie będą pewnie tutaj trafiać poprzez wyszukiwarkę i znudzą się po przeczytaniu jednego tekstu, więc takie elementy to element zbędny.

Zdjęcie autora.
Wybrałem jedne z wielu fotek. Widać ją na samej górze. Zastanawiałem się jaką wybrać? Może tą na której jestem z dziewczyną i miło się uśmiechamy? A może  zapętlony GIF, który jest animacją na którym moja głowa obraca się o 360 stopni, by czytelnik mógł efektowniej zapoznać się z kształtem czaszki i posturą autora i mieć o niej jakiekolwiek pojęcie?
Wybrałem w końcu pierwsze lepsze zdjęcie z profilu. Widać na niej połowę mojej twarzy.

Tak właśnie wyglądał wybór, w efekcie czego moje zdjęcie widzicie na górze tego bloga i jest to dobra decyzja. Zaspokaja ciekawość odnośnie wyobrażeń o autorze, a jednocześnie mam na nim zakrytą i niewidoczną stronę twarzy by zapewnić sobie jednak odrobinę prywatności, przy tym wam i przypadkowym czytelnikom funduję tym samym nutę niepewności, czy nie jestem przypadkiem osobą którą mijają codziennie i jednocześnie daje pole do domysłów co tak naprawdę się kryje pod niewidocznym elementem.

Długo zastanawiałem się, czy prowadzić tego bloga anonimowo czy nie. Wybrałem wyjście pośrednie.
Bardzo dobrze było to wyjaśnione w Batmanie Chrisa Nolana. O ile film o facecie z peleryną biegającym po dachach, nie jest ani realistyczną opowieścią, ani nawet pod wieloma względami dobrą w ogóle, to wyłapałem w nim ten cytat których chciałbym przytoczyć:

 Maska [nietoperza – przyp.] nie jest po to by chronić mnie, bo mi to jest obojętne, ale moich bliskich.

Mi jest to obojętne, ale potencjalnie ucierpieć i stracić mogą na tym osoby na których mi zależy.
Załóżmy, że robię, po czym opisuję tu coś moralnie nagannego, publicznie nieakceptowalnego lub utrzymuję niepopularną opinię będącą w skrajnej mniejszości głosząc ją na blogu.
Pojawią się wtedy plotki, rozgłos i liczne złośliwości. Gdy ja nie będę sobie z tego nic robić, jak to się dzisiaj określiło „mieć wyjebane na hejty” wtedy najprawdopodobniej zaczepiane będą osoby również z mojego otoczenia. I to jest element niepożądany.

Groźne jest nie samo podawanie danych, co ich powiązanie z innymi, ot chociażby w wyniku internetowego wycieku.

Byłbym megalomanem, gdybym uważał się za aż tak wpływową osobę, by moje zdanie miało kogokolwiek obchodzić, Może w przyszłości, gdy zdobędę jakąś renomę, a mój blog zyska poczytność może uda mi się wywołać jakiś skandal.

Dlatego lepiej pisać spod nicka. Chociaż to mało, bo pod takowy łatwo się podszyć. Nie chodzi o brak odpowiedzialności za słowa, bo za nie odpowiadam i nie ma sensu rżnąć głupa, zwłaszcza . Ale za to co czytający mają w głowach i co zechcą zrobić odpowiadać nie mogę, bo nie kontroluję tego.

Wynika to z założenia, że nie każdy odpowiada za siebie sam. Popularnym określeniem jest „przynieść wstyd komuś”. Jak można przynieść wstyd komuś, skoro każdy z założenia (błędnego, swoją drogą) jest wolnym człowiekiem i może robić co chce i robi to na własną rękę? Do
Uważam że człowiek nie jest wolny sam z siebie. Temat ten rozwinę przy innym wpisie.

Nie jestem paranoikiem i nie mam fioła na jej punkcie, w ogóle słowo „prywatność” uważam za mocno nadużywane w dzisiejszych czasach, ale tak samo jak w realnym świecie nikt nie wygląda za mną z lornetką, nie chodzi mi po mieszkaniu a moje rzeczy;nie są obmacane cudzymi łapami, nie maca przedmiotów, tak liczę na podobną reakcję w świecie cyfrowym. Staram się być pacyfistą w obu tych przestrzeniach. Na losowe, spontaniczne przeszukania czy pomiary domu (jeszcze, jak myślę) raczej nikt by się nie zgodził, a sam pomysł wywołałby jeżeli nie sprzeciw, to przynajmniej silne zdumienie.Tymczasem, nikogo internetowy stalking i grzebanie w naszych plikach i danych w erze big data nie dziwi. Zadawanie pytanie „co masz do ukrycia” i twierzenia typu ” to godzenie się na bycie permanentnie podejrzanym i traktowane jest jako pasywna zgoda na dość intymną spowiedź.
Podejście „nie mam się czego obawiać, bo nie mam nic do ukrycia” jest ponadto potęgowane przez, ponownie niekoniecznie uświadomione, przekonanie, że „sprawy nie zmierzają w złym kierunku”. Przeładowana bodźcami wyobraźnia zakłada, że negatywne scenariusze wymagają epidemii zombie, inwasji kosmitów, katastrof naturalnych i obowiązkowo – dramatycznej muzyki w tle. A przecież nic takiego się nie dzieje: ktoś po drugiej stronie kabla wie o mnie coraz więcej i co z tego? Czy nagle porwie mnie batalion skandynawskich nieumarłych nazistów? Przecież nie. Nic nie ogranicza moich praw, bo w każdej chwili mogę iść na zakupy i kupić górę niepotrzebnych dóbr konsumpcyjnych, nikt też nie tatuuje mi kodu paskowego na karku. Niemożliwe, że odebrano mi jakieś prawa, bo przecież żyję tak samo, jak wczoraj, czy rok temu. Kolejnym częstym argumentem jest nieśmiertelne „a kto by się tam mną interesował”. Nieśmiertelne, ponieważ towarzyszy nam już od czasu pierwszych włamań na komputery osobiste przez sieć lokalną. Krótkowzroczność niektórych ludzi mnie przeraża.

Nasza aktywność w Internecie może okazać się interesująca dla różnorakich służb nie tylko wówczas, gdy podejmujemy działania sprzeczne z literą prawa. Przechowywane przez nas informacje i wiadomości, wykazy odwiedzanych witryn i inne ślady naszej aktywności w Internecie mogą dostarczyć śledzącym cennych informacji o naszej osobie oraz o osobach, z którymi się kontaktujemy.

Nawet jeżeli dane działanie w określonym momencie nie wydaje nam się nielegalne, możemy nie zdawać sobie sprawy z jego szerszego kontekstu. Jeżeli nawet wydaje nam się, że jako zwykły, szary obywatel nie znajdziemy się pod lupą służb, nie możemy mieć takiej pewności co do osób, z którymi się kontaktujemy, np. naszych znajomych lub kontrahentów. W takim szerszym kontekście, informacje o osobach, z którymi kontaktuje się inwigilowany (w tym o nas), mogą okazać się łakomym kąskiem dla służb.

Istnieje także zagrożenie mające swoje źródło w zapędach władzy. Skoro nawet przeglądarka internetowa potrafi na podstawie wyszukiwanych i odziewanych przez nas stron określić naszą płeć, zainteresowania, poglądy polityczne lub orientację seksualną, to służby specjalne – mając łatwy dostęp do znacznie większej ilości informacji – mogą tworzyć dalece bardziej zaawansowane profile naszej osoby. Teczki osobowe na miarę naszych czasów. My natomiast, nigdy nie będziemy mieli pewności, kiedy określone informacje zostaną użyte i w jakim kontekście. Kto wie, kiedy obecna lub przyszła władza zechce wykorzystać zebrane materiały, aby złożyć nam propozycję nie do odrzucenia.

A kurwa, specjalnie na złość, zainteresuję się czymś nielegalnym i będę cierpiał na cyfrowe ADHD i spowiadał się z rzeczy których nie zrobiłem. Dławcie się.
Tym przemyśleniem kończę pierwszy wpis na blogu.